کتام

در اولین روزهای بهار 87، نشریه اینترنتی گیلانیان بی صدا روی نت رفت.(این بی صداییش از دید من بود البته، شاید از این جهت که دوست دارم کارها بی سر و صدا شروع شوند و آرام آرام در میانه اوج بگیرند.) گیلانیان تداوم وبلاگ گروهی گیلانیان است. در بکارگیری واژه تداوم مشکوکم، از این جهت که ما با همان نام “گیلانیان” و با همان اعضا وارد گود شدیم. یک نشریه اینترنتی درست کردیم( چیزی که فکرش مدتها توی سرمان بود) اما شک دارم بخواهیم همان رویه را در پیش بگیریم.این حرکت را می توان “جهش” نام داد و وقتی جهش می کنیم باید ذهنمان را هم با آن ارتقاء دهیم. منظور این است که دیگر نمی توانیم به راحتی در گیلانیان بنویسیم. باید سبک و سنگین کنیم. مطالبمان را دوباره و چند باره بخوانیم و باز نویسی کنیم. با آنها حرفه ای برخورد کنیم. دیگر نمی توانیم هرچیزی را به خورد ملت بدهیم .باید مستدل عمل کنیم. وقت برای حاشیه نداریم .برای حال گیری و درگیری شخصی و رو کم کنی هم!باید ضعفهایمان را برای خودمان نگه داریم و توانایی و دانشمان را روی هم بریزیم تا از دل آن چیز خوبی دربیاید. فکر می کنم در بعضی موارد نیاز به چارچوب هم داریم. چارچوبهایی نه چندان سفت و سخت که ما را در خود اسیر کند و نه چندان بی درو پیکر که بی هویت و بی شخصیتمان کند.

این همه گفتم، در آخر این که مسئولیت بخش هنر “گیلانیان” به عهده من و حسام عشقی است. از همین جا از همه دوستان خواهش می کنم ما را یاری کنند تا بخش هنر هر شماره پخته تر و بهتر از قبل شود. مطلب، نظر، نقد، پیشنهاد، هر چه از دستتان بر می آید دریغ نکنید. ما منتظریم.

مرتبط:
آرش سیگارچی
تاسیان