کتام

نوروز بل سر سفره میراث فرهنگی یعنی عده زیادی آدم که دست آخر از دست خودشان ناراحت بودند. یعنی برگی زرین به افتخارات کاغذی عده ای… یعنی تبریکی که با خنده اطرافیان روبه رو می شود. و البته روزی که می توانست دیگر گونه باشد.

پی نوشت: دخترک ناراحت بود که این همه آدم جایی جمع شدند و یک شعار سر ندادند!!!

پی نوشت دو: دلم سپهر می خواهد و آقا مهران! حتی با تمام بی برنامگی دو برنامه اخیرشان!

دیوانه می شوم وقتی جایی دهانم را گرفته باشند و حس کنم پشت دیواری بی صدا، مثل ماهی دهانم را باز و بسته می کنم. و این چیزی است که تازگی ها چندین بار وقتی مقاله های رخداد را می خواندم برایم اتفاق افتاد. به عنوان مخاطب هیچ، تکرار می کنم هیچ راه ارتباطی با این سایت نیست که نیست! اوف