کتام

پارالاکس و معماری آوریل 15, 2010

ترجمه ی دو قسمتی توحید عبداللهی از «پارالاکس و معماری» اثر ژیژک را اینجا و اینجا بخوانید. این ترجمه ادامه دار در نشریه زغال منتشر شده.

با تأکید من به بخش دوم ، بخشی که به تمایز بین درون و بیرون می پردازه، و همینطور این دو قسمت:

اساسا پست مدرن نئواستالینیستی یک محصول کاپیتالیستی است که خود را به عنوان یک ایدئولوژي غیر سیاسی بی اهمیت تلقی می کند که فقط به پول و موفقیت معطوف است و تمام اهداف متعالی را خوار می شمارد. ایدئولوژي خودانگیخته این بورژوازي جدید با آنچه که به نظر می رسد اشتیاق عوامانه به امر واقع (لذت، ثروت، قدرت) یا یک پان-زیبایی گرایی باشد، متناقض است: همه ایدئولوژي ها برابرند، به نحو مضحکی برابرند، آنها فقط به عنوان یک چاشنی براي تحریک زیبایی شناسانه مفیدند. به نحوي که هرچه تحریک بیشتري تولید می کنند مشکلات بیشتري می آفرینند. معماري نئواستالینیستی وانمود می کند که فقط یک بازي انجام می دهد. و آنچه آنها از آن ناآگاهند این است که وضعیت بازیگوشانه آنها به طور مستقلی پتانسیل تبدیل شدن به یک وضعیت جدي را دارد. این سهل انگاري بازیگوشانه، واقعیت ظالمانه اعمال قدرت را پنهان می کند: آنچه به عنوان منظره زیبایی شناسی نمایش می دهند، براي توده هاي مردم تبدیل به واقعیت می شود. بی تفاوتی آنها نسبت به ایدئولوژي شکلی از همدستی آنها با ایدئولوژي رایج است.

این سهل انگاري نشان می دهد که چگونه در پست مدرنیسم پارالاکس به طور آشکاري پذیرفته شده است و لذا عقیم گشته است. تنش آنتاگونیسمی بین دو دیدگاه در کثرت سهل انگارانه و بی اهمیت دیدگاه ها پخش شده است. بنابراین در یک فضاي جهانی شده سهل انگاري «تضاد» لبه تیز شورش کردن را از دست می دهد.

…

مجموعه هاي بزرگ پرفرمنس آرت، معیار قابل استدلالی از معماري امروز ماست که سعی می کنند خود را به عنوان نوعی از نهادهاي صفر معماري تحمیل کنند، معناي ناسازگار آنها (هنر سرگرم کننده و متعالی، کفرآمیز و مقدس، انحصاري و عمومی) خود را از دو سو نفی می کنند. به طوریکه برآمد آن وجود معنایی است که متضاد با بی معنا بودن آنهاست، مانند جزیره اي از معنا در دریاچهي بی معناي وجود روزانه ما.