وقتی در بخش سنتی یک شهر راه می روم، مثلا ساغریسازان در رشت، اگر به کوچه های تنگ و خلوتی برسم که ماشین را در آن راهی نیست شاید بتوانم خود را در زمان دیگری تجسم کنم. مثلا در 80-90 سال پیش. وقتی وارد عالی قاپو می شوم شرایط دوره صفویه در ذهنم تداعی می شود و در خرابه های نوشیجان می روم به دوره ای دیگر.اینها نشان دهنده آن است که عنصری در فضا رخنه می کند. زمان

اگر به خلاصه هایم از کتاب ها سر بزنم اینطور باید گفت:

• فضا و زمان هر دو تحت غلبه ی پارادیم مشترکی هستند. پیوستگی خطی ریاضی
• فضا- زمان 1 پیوستگی 4 بعدی است که 3بعد فضا را با بعد زمان ترکیب می کند
• حرکت بازنمود بعد چهارم است.
• حرکت در منشور آتن یکی از 4 کارکرد اصلی شهر مدرن دانسته شده.
• حرکت بیشترین کارائی و تأثیر رابر روند دگرگون سازی محیط مصنوع در 50 سال گذشته داشته است.

فضا گذر زمان را در خود نشان می دهد. اما زمان مند بودن می تواند دردسر ساز هم تلقی شود. وقتی در مدرسه ای درس می خوانید که حال و هوای دهه40 را دارد، یا در کوچه ای زندگی می کنید که از دهه 60 تا به حال هیچ تغییری نکرده، فکر نمی کنم حسی جز حبس شدن در حصار زمان داشته باشید خصوصا اگر  روحیه تان بر اساس زمانه است. چرا که ما در زمانه ای هستیم که هر آن چه سخت و استوار است دود می شود و به هوا می رود…

می خواهم به اینجا برسم که اگر در کوچه ای زندگی می کنید که واقعا از دهه 60 تا به حال تغییر نکرده یک طراح شهری باید مرحمت کند و دست به کار شود تا شما در عین حال که قدمت کوچه را حدس می زنید احساس مردگی نداشته باشید و در زمان خودتان باشید.

تغییر کاربری بناهای قدیمی و تلفیق عناصر معماری و شهری روز با گذشته، نمونه ها جالبی هستند که از ارتباط متقابل زمان و فضا بهترین استفاده را کرده اند. تخریب نشانه های قدیمی، سطحی ترین نوع برخورد با این مقوله را نشان می دهد.

این یک توانایی است که معمار طرحی ارائه دهد که بیشترین توانایی هاهنگ شدن با زمان در آن موجود باشد. در زمانهای گوناگون در طول شبانه روز قابل استفاده باشد و همینطور در دوره های مختلف زمانی.

پس دست به کار شویم و به جای حرف زدن طراحی کنیم. برای شروع کافی است مثلا یک درخت در حیاط مرکزی بیمارستان طرح 4 بکاریم تا بیمار گذر فصلها را به صورتی واضح تشخیص دهد.

این یادداشت با عجله و در روز 16 آبان نوشته شده. امیدوارم کاستی هایش را ببخشید. د فرصتهای بعدی کاملتر خواهد شد.

احساس سبکی و راحتی. یک لیوان شیر داغ که سر می کشی. فکر کردن به پروژه ای که اگرچه بهترین نبود اما خوب بود. نمره 17.5 که تو دانشکده نمره بالایی محسوب می شه و برای معدل تقریبا پایین تو که معمولا به نمره کم تر توجه می کردی یه جورایی غنیمته.حداقل تو محیط کار کمتر خطری تهدیدت خواهد کرد. فکر کردن به آینده … نه. اصلا خسته نیستم

بال در زنجير پرواز مي كنم

با غم هاي درون اوج مي گيرم

با شكست هايم به پيش مي تازم

با اشك هايم سفر مي كنم

نوروز بل سر سفره میراث فرهنگی یعنی عده زیادی آدم که دست آخر از دست خودشان ناراحت بودند. یعنی برگی زرین به افتخارات کاغذی عده ای… یعنی تبریکی که با خنده اطرافیان روبه رو می شود. و البته روزی که می توانست دیگر گونه باشد.

پی نوشت: دخترک ناراحت بود که این همه آدم جایی جمع شدند و یک شعار سر ندادند!!!

پی نوشت دو: دلم سپهر می خواهد و آقا مهران! حتی با تمام بی برنامگی دو برنامه اخیرشان!

دیوانه می شوم وقتی جایی دهانم را گرفته باشند و حس کنم پشت دیواری بی صدا، مثل ماهی دهانم را باز و بسته می کنم. و این چیزی است که تازگی ها چندین بار وقتی مقاله های رخداد را می خواندم برایم اتفاق افتاد. به عنوان مخاطب هیچ، تکرار می کنم هیچ راه ارتباطی با این سایت نیست که نیست! اوف